Bilmiyorum neden bu kadar çok seviyorum bu şarkıyı. Bertuğ Cemil yazdı ve ilk duyduğum günden beri dilime doladığım dinledikçe içimin bir yerlerinin cız ettiği mükemmel şarkı. Bir şaheser bence. Hayata dair o kadar çok mesaj barındırıyor ki tek tek satır satır okunmalı idrak edilmeli.

Aynanın karşısına geçip feyz alınmalı. Yüzün kızarmalı eğer acabalar aklından geçiyorsa. Eften püften şeylere kavgalar edilmemeli. Herkes farklı bunu idrak etmeli. Aşkın yerini et almadığı fikirlerin de olduğuna inanılmalı. Karşılaştığında saçma sapan sorgulamalar yapılmamalı. Güvenmeli insan karşındakine. Küçük şeyler için büyük kavgalar yapılmamalı. Güvenmeli ya en azından. Biraz da olsa eskilere benzetilmemeli. Herkesin farklı olduğu kabul edilmemeli. Aradaki duvarlar yıkılmalı. Şans verilmeli. İnsani şeylere değer verilmeli. İnsan gibi davranılmalı. Yapılmalı edilmeli istenilmeli yaşanmalı. Meli malı eklerinden kurtulmalı insan. Gözünü kapatıp yaşamalı herşeyi. Kafalarda zerre kadar soru işareti olmadan. Yargılamadan güvenerek özenerek….

yüzyıllar nasılda geçti
nükleer süper güçlere nasıl da dönüştü
kumdan kaleler
çiçek ve meyva toplayan eller kirlendiler
nasıl da hoyratça sıkıldı mermiler, o mermiler
beyaz tenli olmayanlar, sıkça yok edildi
kimyevi çamura nasıl da dönüştü
çocukların yüzdüğü nehirler
soran kalmadı
bir zamanlar aşk vardı
onun yerini et aldı
eski dizilerde kaldı insani şeyler
zaten çok hırsız vardı
hırsızlık harifet oldu
enayilere kaldı düşünceler
kutuplar eridi de
insanların arasındaki buzlar
erimedi gitti, niye mesafeler
soran kalmadı
ezelden beri düz dönen dünya, dönüverdi tersine
hava bedava su bedavaydı
satılık oldu insani şeyler
zaten kanlı olan ellere, petrol bulaştı
çıplak ayaklı insanların üstüne atıldı
bombadan misketler
beyaz gelinlik tek hayali olan küçük kızlar taşlandı
namus kisvesine yenildi
ataerkil vicdanlar
soran kalmadı

Hediye olsun tüm okuyanlara…