Bakma özgürlük dediğime. Sınavlar geldi geçti fakat hayatımdaki belirsizlikler halen devam ediyor. Yaşamımın bundan sonraki sürecini hukuk, iktisat veya muhasebeden yaptığım netlere bağlı olduğunu düşünmek ve bu acı gerçeği kanıksaya kanıksaya öğrenmek bu adama şu yaşında o kadar çok ağır geliyorki. Hayatımın zaten sınav olduğunu idrak etmenin rahatlığıyla girdiğim her sınavda belki rahatlıktan belki umuttandır bilinmez yaşama kaldığım yerden, debelendiğim soruları arkamda bırakıp yeni güne uyanmayı becerebiliyorum.

Belirsizlikler sırtımdaki kamburu ağırlaştıkça geçen her yeni günden aldığım marjinal fayda (sanki teoriyi doğrularcasına) azalıyor. Bu belirsizlik gün geçtikçe ketümleştirecek beni tek korkum dile getirebildiğim bu olmalı. Şarkılar tüm acımasızlığı ile gönlümün bam teline dokundukça ritmin durumuna göre ya umut dolu oluyorum ya koca bir pesimistin kılığına bürünüyorum. Ne kadar zormuş herşeyi yapabilme isteği. Ne kadar zormuş istediklerini yapamamak. Ne kadar zormuş bu hayat. Bree hayat…