Seni aradıkça senden uzaklaşıyorum. Sen hep başka diyarlarda gezinirken yolun hep başka limanlardan geçerken hep beni yok sayarken hep oradayken seni izlemek sana bakmak seni takip etmek güneşin görünmediği zamanlarda bile gölgeni takip edip sana dair aşk kırıntıları aramak güzeldi. Arayıpta bulamamak bulupta gitmek gidipte arkana bakmamak arkana bakarken ağlamak ağlarken özlemek özlerken sevmek sevipte hoşlanmak hoşlanıpta gitmek gözden kaybolmak güzeldi. Sonsuza kadar susmak puslu bir yüz olmak aslında üzendi.

Çok soruyorum bu soruyu kendime.. Derdin ne diye.. Bazen çok bunalıyorum herşeyden… Boşa geçen zamanın farkında olup bir şeyler yapamamak yalancı hüzünler bırakıyor insanda… Birşeyler yapmak çözmek araştırmak uğraşmak gerek.. Aklıma gelen ne varsa yazacam buraya ve yaptıklarımın üzerini çizecem. Bakalım ne kadar başarılı olacağım.

1. Kitaplığımda bana bakan dergiler ekleri ne varsa hepsini okumak

2. Her gün bir film izleyebilmek

3. Her gün yeni bir albüm dinleyebilmek

4. İngilizceyi geliştirebilmek yanına başka bir dil daha koymak.

5. Emektar sitem göz bebeğim blog.yusufguleryuz.com’u daha fazla güncel tutmak.

6. Yeni web sitem ilovehtc.net sitesini Türkiye’de Htc markasıyla ilgili en fazla tercih edilen sitelerden biri yapmak.

7.Az uyumak çok çalışmak çok şükretmek uyku haricinde herşeye çok zaman harcamak.

8. Teknik analizi öğrenmek.

9. Yeni şeyler görmek keşfetmek bilmek duymak hissetmek…

10. Tüm bunlar için besmele çekip başlamak.
]]> http://yusufguleryuz.com/2010/08/derdin-ne/feed/ 0 http://yusufguleryuz.com/2010/07/ic-ses/ http://yusufguleryuz.com/2010/07/ic-ses/#comments Wed, 28 Jul 2010 20:30:04 +0000 admin http://blog.yusufguleryuz.com/?p=642 

Bir anlamı yok yazılanların… Anlamı olmasın her lafın. İçinden geldiğince söylensin. Kulağında desibel sınırlarını zorlayan müzik eşliğinde yazmalısın katıksız düşüncelerini içinden geldikçe aklına geldikçe zikretmelisin. Zorlamalısın hep kendini bir şeyler yapmak için. Sahteleşen suratlar arasında kazımalısın gerçekleri saklanıp yosullaşan içselleşen lafları. Gözlerinin içine bakmalısın heyecanla anlatmalısın bildiklerini. Doğru bildiklerini nefretini sevincini duyduklarını tahminlerini açıkla gitsin. Korkma hiç bir şeyden hiç kimseden. Doğrularının karakterinin peşinden koşmalısın. Hadi be ordan deyip defolup git demelisin. Defolup git diyip hayatından çıkmak bıraktığı boşluğun üzerine karakalemle doldurmak gerek. Aşağıda yer alan cümlelere takılıp kalıp boşlukları doldurmamalısın. Fikirlerini anlamlı cümleler halinde zikretmemelisin. Bilmelisin ki herşey sen de gizli. Gizli olan şeylerin kutsallığına inanmalısın. Teşhir et ama kimseye verme. Farklı ol ve fark yarat. Kıskanılmak güzeldir ya kıskanılan olmaya bak. Herkesin sevmesini bekleme bırak biraz da nefret etsinler senden. Sevenin yanında nefret edenler de olsun. Olsun torba dolsun. Dolsun dökülsün saçılın sağa sola. Bilinsin kimin neler yapıldığı. Bilinsin değerinin.Değerinin altında gördüğün değer bırak devam etsin. Üzülmeyesin bilmelisin her karanlığın sonunda aydınlık olduğunu. Bunları okurken müziğin sesi sonuna kadar açık olsun. Kaptırıp gitmelisin yazıya. Düşünmelisin hayata dair sana hissettirdiklerini. Şarkın bittiğinde okumaya da ara vermelisin. Düşüncelerin fikirlerini nadasa bırakmalısın. Hep kendini yenilemelisin. Bilmelisin her şeyin sende gizli olduğunu. Yazıp çizmelisin. Sıkıldığında haykırmalısın içindekileri çok fazla kaptırmamalısın bu yazıya kendini. Çünkü şarkı bitti yazı da bitti. 
]]> http://yusufguleryuz.com/2010/07/ic-ses/feed/ 0 http://yusufguleryuz.com/2010/05/dunning-kruger-sendromu/ http://yusufguleryuz.com/2010/05/dunning-kruger-sendromu/#comments Thu, 13 May 2010 18:26:34 +0000 admin http://blog.yusufguleryuz.com/?p=490

Dunning-Kruger Sendromu

Televizyon izlerken birilerine bakıp da “Ya bu adam bu sığlıkla nasıl buralara kadar gelebilmiş” diye düşündüğünüz oldu mu hiç?
Ya da işyerinizde sizinle aynı ya da daha üst aşamada bir görevde olan bazıları, sizde büyük bir şaşkınlık uyandırdı mı?; onlara bakıp “Bu

cahillik, kendini bilmezlik nasıl fark edilmez?” diye iç geçirdiniz mi?

Justin Kruger ve David Dunning adlı iki ABD’li bu hissi çok yaşamış olacak ki, iki psikiyatri uzmanı, 10 yıl kadar önce bir teori ortaya attı:

“Cehalet, gerçek bilginin aksine, bireyin kendine olan güvenini artırır.”

Ve bunun üzerine bir araştırma başlatıldı. Fizyolojik ve zihinsel alanda yapılan çeşitli uygulamaların sonucunda şu bulgulara ulaşıldı:

- Niteliksiz insanlar ne ölçüde niteliksiz olduklarını fark edemezler.

- Niteliksiz insanlar, niteliklerini abartma eğilimindedir.

- Niteliksiz insanlar, gerçekten nitelikli insanların niteliklerini görüp anlamaktan da acizdirler.

- Eğer nitelikleri, belli bir eğitimle artırılırsa, aynı niteliksiz insanlar, niteliksizliklerini n farkına varmaya başlarlar.

Bitmedi…
Cornell Üniversitesi’ndeki öğrenciler arasında bir test yapıldı ve klasik “Nasıl geçti?” sorusuna öğrencilerden yanıtlar istendi…
Soruların yüzde 10′una bile yanıt veremeyenlerin “kendilerine güvenleri” müthişti. Onların “testin yüzde 60′ına doğru yanıt

verdiklerini” düşündükleri; hatta “iyi günlerinde olmaları halinde yüzde 70 başarıya bile ulaşabileceklerine inandıkları” ortaya çıktı.
Soruların yüzde 90′ından fazlasını doğru yanıtlayanlar ise “en alçakgönüllü” deneklerdi; soruların yüzde 70′ ine doğru yanıt verdiklerini düşünüyorlardı.

Tüm bu sonuçlar bir araya getirildi ve Dunning-Kruger Sendromu’nun metni yazıldı:

“İşinde çok iyi olduğuna” yürekten inanan ‘yetersiz’ kişi, kendini ve yaptıklarını övmekten, her işte öne çıkmaktan ve aslında yapamayacağı işlere talip olmaktan hiçbir rahatsızlık duymaz! Aksine her şeyin hakkı olduğunu düşünür!

Ancak bu ‘cahillik ve haddini bilmeme’ karışımı mesleki açıdan müthişbir itici güç oluşturur.

‘Eksiler’ kariyer açısından ‘artıya’ dönüşür.

Sonuçta, ‘kifayetsiz muhterisler’ her zaman ve her yerde daha hızlı yükselirler.. .

Bu arada, gerçekten bilgili ve yetenekli insanlar çalışma hayatında ‘fazla alçakgönüllü’ davranarak öne çıkmaz, yüksek görevlere kendiliklerinden talip olmaz, kıymetlerinin bilinmesini beklerler… Tabii beklerken kırılır, kendilerini daha da geriye çekerler… Muhtemelen üstleri tarafından da ‘ihtiras eksikliği’ ile suçlanırlar. ..”

“Dünyanın sorunu, akıllılar hep kuşku içindeyken aptalların küstahça kendilerinden emin olmalarıdır.”

Bertrand Russel

peki nedir bu empire state of mind??? sadece new yorkta yaşama iç güdüsümü?? yoksa kafamızda oluşturduğumuz bir new york idealimi… beni çok bunalttılar… az gittim çok şey gördüm ömrü hayatımda göreceğim kadar… çok şeyden tiksindim ömrü hayatımda tiksineceğim kadar… çok şey var söyleyeceğim ama beni susturan bir şeyler var… empire state of mind sorunsalımı aslında zihinlerde… o kutsal yere dair hayallerin peşinde koşmakmı yoksa??? empire state of mind nerede???? her nerede ise keşfetmek, gitmek ve yaşamak gerek.. katıksız bir özgürlük içinde… bıdı bıdılar duyulmadan sadece özgürlük içinde ve keyifle… keyifle insan olduğunun hatrı ile sevdiğinle…sessiz ve sedasız…

Hep daha iyisini hep daha idealini belki de hep en ütopiğini ister insan. Canı çok isterse hakikaten gerçekleştirmek isterse peşinden koşar yapmak istediklerinin.

Küçüktük hayallerimiz vardı büyütük hepsi yarım kaldı gibi klişeleşmiş laflardan, hüzünbaz cümlelerden sakınmak gerek eğer kafandakini gerçekten çok istiyorsan. Tembel insan hep bir bahane bulur hayatını değiştirmeye dair. Ya mekan sıkıntısı, ya zaman sıkıntısı ya da kendini yeterince motive etmeyişi. Hep bir şeylerden yakınır hep bir şeylere bahane bulur. Bahaneler, bahaneler ve her daim bahanelerin sarmaladığı hayatında, geçip giden günlerin arasında aslında hiç bir şeyi değiştiremez. Bugün ay başı hayatını değiştirmek isteyenler için aslında çok önemli bir gün. Nedense birşeyler yapmılmak istense ya hafta başı hedef gösterilir ya da ay başları. Mart’ın biri gelsin şunu yapacam ay başı gelsin kesin şuna başlıycam veya şu kötü alışkanlığımdan vazgeçecem diyenler vardır kesin. Hepsi ayın ortasından beri harekete geçmek için ay başını bekliyorlar. Onlar için bir milad aslında. Bir başlangıç.. Tüm hüzünlerden, kederden, sıkıntıdan kurtulma vakti. Ay başı geldimi planlar yapılır, listeler tutulur ve uygulanma hevesiyle gece erken uyulur. Sabah erkenden kalkıp icraatlara başlamak için. İlk iki gün düşe kalka uygulanmaya çalışılan planlar bir sekteye vurdumu bir sonraki aya kalır yazılan tüm planlar amma ağır bir şekilde plan yapılır gelecek aya… Sırf acısını çıkarmak ve hızlanmak için. Aslında gelecek ayda bir şey yapacağımız yokta sırf kendimizi avutmaktır maksadımız. Başkalarına hayıflanarak, yapmak istediklerimizi yapamayarak hep ömrümüz geçip gider. Geride ise tek kalan üstü çizilmiş planlar ve tutulmayan sözler ve peşinden koşulmayan hayaller kalır…

]]> http://yusufguleryuz.com/2010/02/ay-basi-yeni-planlarin-baslangici/feed/ 3 http://yusufguleryuz.com/2010/02/uzak-ama-cok-yakin/ http://yusufguleryuz.com/2010/02/uzak-ama-cok-yakin/#comments Sun, 14 Feb 2010 20:29:41 +0000 admin http://blog.yusufguleryuz.com/?p=470 Gel benimle çok çok uzaklara
Hüzünlerimi bir parça aşkla değiştir
Gel benimle bilinmez duraklara
Mevsimlerimi bir dalga yaza dönüştür

Bırak dudaklarımdan benler okunsun
Bırak ellerim saçlarına dokunsun
Bırak kulaklarımda sesin uğulsun
Bırak ellerim saçlarına dokunsun

Söz veriyorum her şey çok güzel olacak
Sadece sen ve ben…

THOMAS HOBBES’TA TOPLUM SÖZLEŞMESİ

Toplum sözleşmesi, genel olarak toplumu oluşturan bireylerin yükümlülüklerinin ve haklarının kökenini açıklayan sözleşme olarak tanımlanmaktadır. Hobbes, toplum sözleşmesi kuramlarında doğa durumunda, bu durumun bir savaş durumu olmasına rağmen , bir toplum sözleşmesi yaratmanın nasıl olanaklı olduğu tartışılır..

Bu çalışmada genel olarak Hobbes’ta toplum sözlşemesi kavramı anlatılacak olup, öncelikle Hobbes’un hayatına kısaca değinilecek ve fikirlerinin oluşmasında büyük etkisi olan yaşadığı dönemden bahsedilerek konu ile ilişkilendirilecektir. Hobbes’un düşüncelerinde yaşadığı dönemin özelliklerinin etkisi çok büyüktür ve Hobbes’un yaşadığı dönem irdelendikten sonra genel olarak Hobbes ve toplum sözleşmesi fikri açıklanmaya çalışılacaktır.

Thomas Hobbes, (5 Nisan 1588 – 4 Aralık 1679) 1588 Nisan Westport’ta dünyaya gelmiş ünlü İngiliz siyaset felsefecisidir.

Hobbes, İngiliz Devrimi’ne yol açan gelişmelerin içinde yaşamıştır. Hobbes’un fikirlerini anlamak için öncelikle yaşadığı dönemi incelemek gerekmektedir. Hobbes’un toplumsal düşüncesi İngiltere’nin o dönemde içinde bulunduğu durumdan etkilenmiş, iç savaştan doğmuş ve büyümüştür. Hobbes’un fikirleri böyle bir ortamda olgunlaşmış ve gelişmiştir. Halkın kiliseye ve soylulara duyduğu tepkisini, bunun nedenlerini, merkezi devletin güçsüzlüğünü gözlemleme fırsatı bulmuştur. Hobbes’a göre her türlü iktidarsızlık ya da birden fazla iktidar kötüdür; önemli olan iktidarın tek ve mutlak olmasıdır.

17. yüzyıl İngiltere’sinde zayıf, keyfince hüküm süren ve değişken bir iktidar vardır. Ülkede iktidar kavgası ve otorite boşluğu oluşmuştur. Ülke içinde barışı tesis etmek ise mümkün değildir ve ülke bir yandan dışarıdan gelen tehlikelerle karşılaşırken, içeride de insanlar güvenlik ve korunmadan yoksun olarak yaşamaktadırlar.

Temel siyaset felsefinde korku ve devlet iktidarının güçlü olmasının önemine işaret eden Hobbes’un, bu gidişattan hoşnutsuz olduğu açıktır ve İngiltere’deki iç çatışmaların kaynağını da merkezi yönetimin güçsüzlüğüne bağlamaktadır

.

Hobbes merkezi yönetimin güçsüzlüğüne dair şöyle der: “İngiltere’de önce geniş ölçüde, [egemenin] yetkilerinin Kral, Lordlar ve Avam Kamarası arasında bölünmüş olduğu yolunda bir görüş yayılmış olmasaydı, halk hiçbir zaman bölünmüş ve bu iç savaşa düşülmüş olmazdı.” Bu ortam Hobbes’un insanın doğal durumunun herkesin herkese karşı savaşı olarak yorumlamasına neden olmuştur. İnsanların doğa ortamında yani devletin olmadığı bir ortamda özgür olmadıklarını, anarşi içinde olduklarını söylemektedir. Bu durum ise kargaşaya ve çatışmaya neden olmakta ve iktidar zaafiyetine sebebiyet vermektedir. Hobbes’ a göre bu durum yöntemli bir şekilde kurulacak barış ve yüksek otorite ile düzelecektir.

Hobbes’un siyaset felsefesi düşüncesinin temelinde insanın her şeyden önce kendi varlığını sürdürmeye çalıştığı yer alır. Hobbes toplum sözleşmesi kuramını açıklarken, devletin kurulmasından önceki dönemde insanların yaşadıkları durumu anlatabilmek için doğa durumu kavramını kullanmıştır. Bu kavrama göre doğadaki tüm bireyler doğada eşit yaşarlar ve bu eşitlikten dolayı her şey hakkında her istedikleri hakkı iddia edebilirler. Bu durumun nedeni ise doğa durumunun yasalarla sınırlanmadığından, herkesin her şey üzerinde hakkı olduğu fakat bu durumun aynı zamanda aslında bir savaş durumuna yol açtığıdır. Çünkü böyle bir durumda (doğa durumu) bireylerin ayrıcalıklardan, kişisel mülkiyet hakkından, ahlak ve adalet anlayışından söz edilemez.

İstenildiği takdirde bir bireyin kullandığı bir şeyi başka biri gelip onu alabilir ve sahip olabilir. Buna yol açan durum ise kullanılan o şey üzerinde herkesin hakkı olduğundan doğa durumunda aslında bu bir adaletsizlik değildir. Bu durum insanların birbirlerine düşman olmalarına yol açar ve çatışmaya sevk eder. Böylece kendi varlığını korumak, güvenliğini sağlamak ve amaçlarına ulaşmak uğruna insanlar arasında kargaşa, çatışma ve savaş başlamış olur. Hobbes’a göre rekabet, güvensizlik, şan ve şeref tutkusu insan doğasındaki savaşın nedenleridir. Bu sebeple yasa olmadığı için de adalet, adaletsizlik yada hak kavramlarından bahsedilemez. Bu durum mutlak çatışmaya ve korkuya sebep olmaktadır.

Hobbes düşüncelerinde korku vurgusunu çok yapmıştır. İnsanlarda güvenilebilecek tek tutkunun korku olduğunu söyler. Öyleki düşüncelerinin temelini oluşturan korkuyu annesinin vaktinden evvel Hobbes’u dünyaya getirmesiyle bağdaştırır. Hobbes bu durumu “korku ve ben, ikiz ola­rak dünyaya geldik” şeklinde anlatır

Bu bağlamda Hobbes’a göre doğa durumu kavramı aslında savaş durumu , bir güvensizlik durumudur. Hobbes bu durumu şöyle açıklar:

“İnsanlık durumu herkesin herkese karşı savaş durumudur. Bu durumda herkes kendi aklıyla yönetilir ve kendi yaşamını düşmana karşı korumakta her şeyi kullanır. Bundan, böyle bir durumda, herkesin her şey, hatta bir başkasının bedeni üstünde hakkı olduğu sonucu çıkar. Bu yüzden, herkesin her şey üzerindeki bu doğal hakkı devam ettiği sürece, ne kadar güçlü, akıllı ya da başka ne olursa olsun hiçbir kimse için, doğanın olağan olarak insanların canlı kalmalarına izin verdiği zaman boyunca yaşamak konusunda güvenlik olamaz. Bundan da, aklın genel bir kuralı olan, ‘herkes, barış elde etme umudu oldukça, onu sağlamaya çalışmalıdır; elde edemezse, o zaman savaşın yardım ve yararlarını arayıp kullanabilir,’ sonucuna varılır.”

Savaş durumunda sosyal haklar ve güvenceler olmadığı için toplumda bir huzursuzluk meydana gelir. Herkes birbirinin düşmanı olur ve herkesin, herkesle savaş durumu başlar. Genel bir güç yoksa yasa yoktur bu durumda her şey mubahtır. Böyle bir durumda herkes kendini korumak isterken hiç kimse koruyamayacaktır. İç savaşlar bunun bir örneğidir. Bu yolda insanın her şey üzerinde hak ileri sürmekten vazgeçmesi gerekmektedir. Bunun için de toplumsal anlaşma ya da toplumsal barış tek yoldur. Bu anlaşma ile doğa durumundan yurttaşlık durumuna geçilmiş olur.

Hobbes, anlayşamaya giden bu süreci “İnsan, insanın kurdudur” (Homo homini lupus) sözüyle temellendirmiştir. İşte insan, birbirinin kurdu olduğu tabii halden kurtulmak ve ortak bir güvenlik sağlamak için, kendi kuvvet kullanma hakkını sözleşmeyle bir otoriteye devretmiş ve böylece devletin kurulma zarureti ortaya çıkmıştır. Hobbes siyaset felsefesini tasvir ettiği bu otoriter devlete Leviathan adını vermiş ve fikirlerini de bu adı taşıyan kitabında açıklamıştır.

Toplum sözleşmesi ile erkin tek bir elde toplanması sağlanmış olur. Böylece, herkesin temel haklarını koruyarak “her şey üstündeki hakkı”nı krala devretmek üzere sözleşme yapmasını ve kralın da bu sözleşmeyi sözleşme ile sahip olacağı mutlak erkle korumasını sağlar. Hobbes, bir materyalist olarak, ‘Kılıçsız sözleşme olmaz,’ der.

Yüce, büyük , sınırsız erk Hobbes’un düşüncesinde temeli oluşturur. İnsanlar toplum oluşturmak için sözleşme yaparlar, fakat sonra o toplum üyelerinin üstünde bir şey haline gelir ve bireylerin davranışlarına zorunlu olarak bir takım kısıtlamalar getirir. İşte bu kısıtlamalar toplumdaki korku ve çatışma durumun düzelmesi için bireylerin yararınadır. Birey yaşama hakkını güvence altına almış ve korku ve çatışmadan korunmuştur. Böylelikle , Hobbes mutlak yöneticiye sonsuz yetkiler verirken toplumun da bir toplumsal anlaşma çerçevesinde düzenlenmesini öngörmüştür.

Hobbes’a göre devleti ortaya çıkaran sözleşmeyle insanlar, hem iç hem de dış tehlikelere karşı, can ve mal güvenliklerini sağlama almışlardır. Devletin asıl amacı, bireysel güvenliktir. Özgürlüğü ve başkalarına egemen olmayı seven insanların, devletler halinde yaşarken kendilerini tâbi kıldıkları kısıtlamanın amacı, kendilerini korumak ve böylece daha mutlu hayat sürmektir. Bu imkanlara kavuşmak ise ancak iyi bir devlet ile mümkün gözükmektedir. İnsanların bir sözleşme ile kendi sınırsız özgürlüklerine son vermeleri, bir üçüncü lehine haklarından vazgeçmeleridir. Hobbes’ a göre, onların sözleşme ile yarattıkları bu yapay insan, bu ejderha, onları temsil edip, yönetecektir. Leviathan’ın(ejderha) veya daha saygılı konuşursak, ölümsüz tanrının altında, barış ve savunmamızı borçlu olduğumuz, o ölümlü tanrının doğuşudur. Yapılan bu sözleşme ise ortak akıl ve oybirliği ile olmakta ve toplumu oluşturan bireyler sözleşmeyi imzalayarak hak ve özgürlüklerini devlete devretmektedir.

Hobbes’un, onun için Ölümlü Tanrı (Leviathan) benzetmesini kullandığı, insanların doğal durumdaki sürekli ölüm tehdidini ve korkuyu yok etmek adına toplumsal sözleşme ile var ettikleri egemenin yer yüzündeki kudreti sonsuzdur. Artık uyruk olan bireylerin birbirleri üzerindeki bütün hakları egemene geçmiştir ve her bir bireysel irade, egemende cisimleşmiş olan genel irade içinde erir ve egemenin sınırsız kudretini oluşturur. Egemenin gücünün kaynağı bu bireysel iradelerin ortaklaşmasıdır.

Devletin önemine ve vazgeçilemezliğine devamlı surette vurgu yapan Hobbes, devletin yıkılışı otoriter düzenin ortadan kalkmasına sebep olacağından bahseder. . Hobbes’a göre, düzen olmadığı sürece hiçbir insan kendini güvende hissetmez. Bu düzenin devamı için ise, insanların gerekli fedakarlıkları sürdürmeleri gerekir. Devletin temel görevinin ahlak ve adalet düzenlerini sağlamak olduğunu savunmuş ve bunları sağlamada erkin sınırsız olduğundan bahsetmiştir. Bu durum ise Atilla Yayla’ya göre Hobbes, devlete birey karşısında öncelik vererek otoriteryen bir siyasi teori geliştirmiştir ve Hobbes’un sözleşme teorisi bizi otoriter bir devlete götürmüştür.

Bu durum devletin izin verdiği sürece bireylerin hakkının olduğu bir toplum yapısı oluşturur. Bu yapı devletin ve iktidarının otoriter ve totaliter olmasına neden olmaktadır.

Bireylerin çatışma ortamını sona erdirmek için doğal olarak kazanmış oldukları haklarından feragat ederek daha büyük, yüce erke bu haklarını devretmesi toplumu oluşturan bireylerin sözleşme imzalamasıyla gerçekleşmiştir. Hobbes toplum sözleşmesinde devleti sözleşmenin merkezine koymaktadır ve bu özelliğiyle de modern devletinin kurulması bakımından önemli bir paya sahip olmuştur. Bireylerin doğa durumunda ki korku ortamından, haklarını Leviathan’a yani yüksek erke bırakması hem toplum içinde ki çatışmaları engellemekte hem de insanlar kendilerini güvende hissetmişlerdir. Korku fikrinin düşüncelerini yapılandırdığı Hobbes’ta devlete üstün vurgu yapılmıştır. Siyasal iktidarın otoriter, güçlü, mutlak ve bölünmez olması gerektiğini savunan Hobbes toplum sözleşmesinde devleti esas alarak fikirlerini ortaya koymuştur.

Bu bakımdan Hobbes toplum sözleşmesi kuramı ile kendini tehlikede hisseden bireylerin oy birliği ile haklarından feragat ederek üstün erke devretmesini ve bireylerin kendilerini çatışma durumundan koruduğuna işaret etmiştir. Bu bakımdan Leviathan sözleşmeden aldığı haklar ile güç kullanma tekeline sahip, güç ilişkilerini tek bir elde toplayan, devamı için ortak bir onayın gerekli olduğu , mutlak, sürekli ve bölünmez özelliklerine sahiptir ve bu durum ise laik modern devletin, başka bir ifadeyle ulus devlet olgusunun kuramsal dayanak noktasını oluşturur. IV. BİBLİYOGRAFYA

AKDEMİR, Müslim; “Temel Hak ve Özgürlükler Açısından İnsan Doğası”,
Kaygı / Uludağ Üniversitesi Felsefe Dergisi, 2005, S. 4, s. 77.

BAKIRCI, Fahri; “Hobbes’ta Sözleşmenin Kökeni Akıl mıdır?”, Ankara Üniversitesi Hukuk Fakültesi Dergisi, 2008, C.63, S.3, s.1.

BÜYÜK, Celal; “Devlet ve Toplumsal Rolü” , Din bilimleri Akademik Araştırma Dergisi, 2003, S.4, s. 108.

EKİCİ, Ekrem ; “Hobbes ve Rousseau: Toplumsal Sözleşme Kuramı”, Kaygı/ Uludağ Üniversitesi Felsefe Dergisi, 2006, S.6, s. 81, 84 , 88.

HAKYEMEZ, Ayşe Deniz ; Tebadan Yurttaşa Geçiş: Hobbes, Locke ve Rousseau’da Toplum Sözleşmesi Kuramları, (Danışman: Prof. Dr. Necla Arat), İstanbul Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü, İstanbul 2006 , s.26-27, 29-30.

TÜRKÖNE, Mümtaz’er; Siyaset, İstanbul 2003 , s. 56, 80, 349.

ZABUNOĞLU, Yahya ; ” Thomas Hobbes Hayatı, eserleri ve Hukukî Fikirleri” , Ankara Üniversitesi Hukuk Fakültesi Dergisi, 1958, C.15, S.1, s.219.

Bilmiyorum neden bu kadar çok seviyorum bu şarkıyı. Bertuğ Cemil yazdı ve ilk duyduğum günden beri dilime doladığım dinledikçe içimin bir yerlerinin cız ettiği mükemmel şarkı. Bir şaheser bence. Hayata dair o kadar çok mesaj barındırıyor ki tek tek satır satır okunmalı idrak edilmeli.

Aynanın karşısına geçip feyz alınmalı. Yüzün kızarmalı eğer acabalar aklından geçiyorsa. Eften püften şeylere kavgalar edilmemeli. Herkes farklı bunu idrak etmeli. Aşkın yerini et almadığı fikirlerin de olduğuna inanılmalı. Karşılaştığında saçma sapan sorgulamalar yapılmamalı. Güvenmeli insan karşındakine. Küçük şeyler için büyük kavgalar yapılmamalı. Güvenmeli ya en azından. Biraz da olsa eskilere benzetilmemeli. Herkesin farklı olduğu kabul edilmemeli. Aradaki duvarlar yıkılmalı. Şans verilmeli. İnsani şeylere değer verilmeli. İnsan gibi davranılmalı. Yapılmalı edilmeli istenilmeli yaşanmalı. Meli malı eklerinden kurtulmalı insan. Gözünü kapatıp yaşamalı herşeyi. Kafalarda zerre kadar soru işareti olmadan. Yargılamadan güvenerek özenerek….

yüzyıllar nasılda geçti
nükleer süper güçlere nasıl da dönüştü
kumdan kaleler
çiçek ve meyva toplayan eller kirlendiler
nasıl da hoyratça sıkıldı mermiler, o mermiler
beyaz tenli olmayanlar, sıkça yok edildi
kimyevi çamura nasıl da dönüştü
çocukların yüzdüğü nehirler
soran kalmadı
bir zamanlar aşk vardı
onun yerini et aldı
eski dizilerde kaldı insani şeyler
zaten çok hırsız vardı
hırsızlık harifet oldu
enayilere kaldı düşünceler
kutuplar eridi de
insanların arasındaki buzlar
erimedi gitti, niye mesafeler
soran kalmadı
ezelden beri düz dönen dünya, dönüverdi tersine
hava bedava su bedavaydı
satılık oldu insani şeyler
zaten kanlı olan ellere, petrol bulaştı
çıplak ayaklı insanların üstüne atıldı
bombadan misketler
beyaz gelinlik tek hayali olan küçük kızlar taşlandı
namus kisvesine yenildi
ataerkil vicdanlar
soran kalmadı

Hediye olsun tüm okuyanlara…

Telefon cızırtısından gelen fiber optik sevdalardan ziyade sesinin sesimde titremesidir aşık olmak. Sen ona sevdiğini söylediğinde tepkisini görmektir. Aşk uzaklarda yıpranır. Aşk uzaklarda yıpratır. Herşey pamuk ipliği kalınlığında bir o kadar hassas bir o kadar önemsiz bir o kadar alternatif dolu. Kafan estiği zaman onu sevmediğini söyleyemek bir o kadar kolay bir o kadar pervasıf. İşte aşk uzaklarda böyle yaşanır. Şehirler ayırır aslında insaları biraz da mesafeler. Yanındayken vakit geçmesin istenir ya anı paylaşıp reklam kokulu cümleler söylemek. Daha fazla bağlanmak daha fazla aşka gelmek halidir. Kanatlanıp girmek gerek bedenden sanki bir ülkeden bir başka iç ülkeye girer gibi. Ürkek farklı bir o kadar da heyecanlı. Dilini bilmemelisin aşkın sevdiğinin ama anlaşabilmesin ortalık yerlerde. Gözlerinle anlaşırken uzakların mesafesi kısalmalı. Bir olmalısın içten senden benden biri iken ne sen kalırsın ortada ne de ben. Bişeyler olur bünyelerde tanımsızlaşırsın ayrışırsın sevdadan. Tüm bozulmuşluklar uzaklar sevdalar hasretler havada buharlaşırken sen 100 derece sevdanla daha çok seversin.

Birşeyler yapmak gerek. Sabah evden çıkıp akşam eve yorgun argın geldiğinde ne anlamı kalıyor ki yaşadığının. Birşeyler üretmek birşeyler paylaşmak hakkında konuşulmasını sağlamak gerek. İyi yada kötü farketmez konuşulanlar. Yaptıkların senin vicdanında ufacık bir keder bırakmıyorsa boşveeerrr kime ne bildiğin yolda ilerle… Hayatın ritmine ayak uydururken ayakta uyutulduğumuzun farkında olmak hep bir hengamenin içinde yaşayıp giderken anı kaçırmak bakar kör olmak aldırmamak yarına ertelemek en büyük keder değilmidir zihnimizden içimizi kaplıyan??? Harekete geçip yapmak lazım birşeyler farkında olmak farkındalıkları anlamak ve etrafa anlatmak… Bazı şeylerin farkındayım ama vaktim yok bahanelerine artık dur demek. Gerekirse az uyumak boş vakit sendromlarıyla uğraşmak. Artık kendinle ilgilenmek kendine yatırım yapmak kendinden bahsetmek kendini düşünmek vakti. Artık keşkelerin olmadığı üretebildiğin ve bu dipsiz dünyaya birşeyler bıraktığın vakitler zamanı. Onun için fikrinden ne geçiyorsa hepsini anlat dünyaya. İster yazı yaz, ister çiz ister avazın çıktığı kadar bağırarak anlat. Yeter ki yaşadığının farkında ol ve anlat. Bu senin ilk ve tek şansın iyi değerlendir…

Sana yazamadıklarımı yeni yazı yazıyorum bahanesi ile buraya karalıyorum

Belki okur bir haber verirsin kendinden

Tüm mağrur fikirlerinden uzaklaşıp

Ufacıkta olsa bir kucak açarsın

Fikirlere sevgilere birazcıkta bana…

İşte yukarıda ki resim benim hayatımda geride bıraktığım iz. Her gün aynı monotonlukla gidip geldiğim işyerim ve evim. Şu günlerde televizyonlarda dönen ve aslında çoğu insanın hayatında kendinden izleri bulduğu bir reklamdan yola çıkarak bu yazıyı yazıyorum. Kabuğunu kırmak, hayatın hengamesinden kurtularak, kendimize yaşam alanları sağlamak çok önemli. Günler bir su gibi gelip geçer hiç farkında olmadan. Bu tarz reklamlar insana hayatın ne kadar değerli olduğunu hatırlatıyor. Açıkçası kendimde çok şey buldum ve merak edip googlemapsten hayatımda bıraktığım izi kaydettim. Bence herkes bunu denemeli ve geriye baktığında nasıl bir iz bıraktığını görmeli. Belki reklamdaki gibi birçoğumuz safariye gidemiycek ama ufak değişikliklerle hayatı daha yaşanılabilir hale getirir.

Bakalım geride bıraktığım iz ileride  nasıl ve ne şekilde değişecek??? ]]> http://yusufguleryuz.com/2009/04/geride-biraktigim-iz/feed/ 2 http://yusufguleryuz.com/2009/03/1-daha/ http://yusufguleryuz.com/2009/03/1-daha/#comments Tue, 31 Mar 2009 18:53:26 +0000 admin http://blog.yusufguleryuz.com/?p=254

Günler su gibi gelip geçiyoooor. Geçen sene yazdığım yazıyı okudumda ne çok şey değişmiş hayatımda. Merak edenler için buraya tıklayabilirsiniz. En başta farklı bir coğrafyadayım artık. Yerleşik yabancı modunda etrafımdakileri anlama telaşındayım. İş güç kaygısı olmadan yaşıyorum bugünlerde. İyi bir işim ve en önemlisi keyifli zamanlar geçiriyorum. Geçen seneyi hatırlıyorumda Geçen sene bugünlerde kulakları çınlasın Burcan ve Sekine ile özsüt sefası yapmıştık. Geçmiş zaman fotoğraflara baktımda hepimizin hayatları inanılmaz derecede değişmiş. Bir sene uzun bir süre değil bir günün bile önemli olduğu şu zamanlarda bir sene çok uzun bir süre zarfı. Çok değişmiş hayatımdaki hayatlarda şahit olduğum. +1 daha yazıyorum haneme. Yaşlanıyorum hayatımda biriktirdiklerimle. Şimdilik doğum günüyle ilgili yazılacaklar bunlar. Bir senenin muhasebesini yaptığım yeni bir yazıyla hayatı sorgulamak oturup düşünmek gerek. Kıymet bilmek, şükretmek ve hatalardan ders çıkarmak için. Keyifli sağlıklı mutlu sevdiklerimle beraber yeni bir yıl geçirmeyi umut ediyorum. Hatırlayıp kutlayanlara çok teşekkür ederim. İyi ki varsınız. Haydin eywallah….

Sakın sevdiğine sevdiğini söyleme. Ya peşinden koşmaya daha çok devam edersin ya da ona daha çok bağlanırsın. Aslında bu hayatta kimseye bağlanmayacaksın.

Sakın abudik gubidik şarkıları kulak zarından geçirmiyeceksin. Ya belli bir zevkin olup o yönde şarkılar dinleyeceksin ya da ben her türlü müziği dinlerim tarzında zevksizliğine kanıt olacak cümleler kuracaksın.

Sakın kısa dönemli planlar yapmayacaksın. Ya hayatı akışına bırakıp gözlerini kapayıp yaşayacaksın ya da hayatı dört gözle takip edeceksin.

Sakın siyasetle ilgilendiğini ulu orta söylemeyeceksin. Ya siyaset yapıp nabza göre şerbet vereceksin ya da marjinal fikirlerini anlamayacak masalarda hararetli tartışmalar içinde olacaksın.

Sakın bu siteyi ihmal etmeyeceksin. Ya  yorum yazacaksın her yazıya ya da rss üyeliği yapıp yazılara abone olacaksın.

Sakın bana kızma ama içimden geçenlerin halet-i ruhiyesidir bu yazı. Ya okumuşsundur bunu ya da hiç okumadan geçip gitmişsindir vesselam…

Üflemekle sarılmak arasındaki ince çizginin arasında, ruhum bilinmez bir girdapta.

İçine çekerken beni, çoğu kez seni atıp kurtulmak istiyorum bedenimden ve birden bire uyanıyorum bu kabustan.

Zihnimden ruhuma giren bu mikrop seni benden beni senden uzaklaştırmaya çalışırken ve uzaklaşırken bir nefret bir sinir harbi.

Her merhaba sözünde aslında bir sitem bir kızgınlık.

Nedenleri sıralamak isterken sonuçlarını düşünmek.

Vazgeçememek senden belki de kendimden.

Bu bir intihar mektubu değil ama sana her kızgınlığım senden, aslında kendimden kurtulmak için ölme isteğidir.

Aslında tüm bu yazılanlar senin benim için ne kadar önemli olduğunu anlama yarışıdır.

Bunları bil ki ne kadar önemli olduğunu anla.

Anla ve ona göre yaşa ve yaşat.

Her konuşmada öldüren bir memnun oldum cümlesi yerine senden benden bizden bahseden cümleler kurmak, memnuniyetsizlikleri örtbas edip hayatın bir ucundan tutup birbirimize bağlanmak.

Bağlanıyorum sana pamuk ipliği kırılganlığı tadında.

Tutunuyorum sana, sana rağmen tüm ilgisizlikleri ve belirsizlikleri alt etmek istercesine.

Bu yazılanlar sana gönlünün tam ortasından vurmak için.

Belki bu sefer anlarsın diye.

Ama en önce ve illa ki sağlık olsun!

Can Yücel

arka fonda acıklı bir melodi ve

her es seni hatırlatıyor

sana dair tüm hissiyatımı o kısacık zamana sıralıyorum

kızgınlığımı, sevinçlerimi aklıma seni getiren herşeyi

herşeyi sen de bulurken

artık kendimi bile aramıyorum…

Bakma özgürlük dediğime. Sınavlar geldi geçti fakat hayatımdaki belirsizlikler halen devam ediyor. Yaşamımın bundan sonraki sürecini hukuk, iktisat veya muhasebeden yaptığım netlere bağlı olduğunu düşünmek ve bu acı gerçeği kanıksaya kanıksaya öğrenmek bu adama şu yaşında o kadar çok ağır geliyorki. Hayatımın zaten sınav olduğunu idrak etmenin rahatlığıyla girdiğim her sınavda belki rahatlıktan belki umuttandır bilinmez yaşama kaldığım yerden, debelendiğim soruları arkamda bırakıp yeni güne uyanmayı becerebiliyorum.

Belirsizlikler sırtımdaki kamburu ağırlaştıkça geçen her yeni günden aldığım marjinal fayda (sanki teoriyi doğrularcasına) azalıyor. Bu belirsizlik gün geçtikçe ketümleştirecek beni tek korkum dile getirebildiğim bu olmalı. Şarkılar tüm acımasızlığı ile gönlümün bam teline dokundukça ritmin durumuna göre ya umut dolu oluyorum ya koca bir pesimistin kılığına bürünüyorum. Ne kadar zormuş herşeyi yapabilme isteği. Ne kadar zormuş istediklerini yapamamak. Ne kadar zormuş bu hayat. Bree hayat…

Mezuniyet gecesine ankaradan ayağımın tozuyla yetişmem, o çoşku ve heyecanı tüm benliğimle hissetmem güzeldi. Sonrasında arkadaşlarla keşke bunu daha önce yapsaydık dediğimiz fasıl gecesini hatırlar oldum. Hakketen eğlenceli fekat hüzün dolu bir geceydi yaşadığımız. O günden sonra herkes hayatın farklı bir limanına savruldu. Askere gidenler, yüksek yapanlar, iş bulanlar, iş bulamıyanlar hep o masadaydı. Onun öncesinde yapılan piknikler, toplaşmalar çok güzeldi. Hüzünlü gözlerle hatırlıyorum o günleri. Sonrasında mezun olmanın vermiş olduğu heyecan ile master için başvurmalar kimisinden kahrolası ! ingilizce yüzünden elenmem, kimisinden kabul alıp master hayatıma başlamam. Özellikle 2007′nin ikinci yarısı benim açımdan pek iyi geçmedi denebilir. Hep aksilik üstüne aksilikler yakamı bırakmadı. Yase’nin dediği gibi kurşun döktürmenin vaktiydi herhalde. Neyse efenim master hayatıma başladım fekat ne idüğü belirsiz engellerden dolayı, bilimsel hazırlık okuyacaksınız şeklindeki hiç etik olmayan ve bana göre saçma olan muamelelerle karşılaştık ve birçok arkadaş master sevdamızdan vazgeçmişti. Hakketende hevesim kırılmıştı bu olaydan dolayı ki tamamen haklı olduğumuz bir konudan dolayı, üni. faşizminden dolayı, madurduk ve sonuç olarakta insanın hiçmi hiç değeri olmayan memleketimizde olan yine bize oldu. Hayatımın asıl amacı olan kamuda çalışma fikrine sarıldım o günden sonra. İyi kötü bugüne kadar çalışmaya çalıştım ve inşallah aynı tempoda çalışmaya devam ederim. Bu bir yıllık süreçte değerli arkadaşım, kardeşim burcan namı diğer MBC ile olan muhabbetimiz daha da arttı ve haftasonları çağlar yusuf ikilisine MBC’de katılmış oldu. Biz halen buraları beklemeye devam ediyoruz. İnşallah hepimiz için iyi kapılar açılmış olur.

2007 benim için idare edecek kıvamdayken etrafımdaki arkadaşlarımla mutlu oldum. Canım partnerim dışişlerini kazandı ve hakkettiği yerde çalışmaya başladı. Bir diğeri ise odtüde yapmış olduğu yüksek yetmeyip yurtdışında doktora için hazırlıklara başladı. MBC ziraatte çalışmaya başladı. Lisanstaki kardeşlerim vatani görevleri için memleketin her köşesine dağıldılar kimisi yurtdışı tecrübesi yakaladı. Kısacası başarılı ve dopdolu bir nesil geliyor memlekete. Çağlarında okulu bittiğinda bu halka tamamlanmış olacak. ::) Ayrıca selçuk bu haftada çıkmazsan dışarı rezil etcem seni 70 milyona ehehe.

Bu sene beni en derinden etkileyen olay ise her yaz gittiğimiz memleketime gidememiş olmamdır. Memlekete hasreti bir başka hakketende. Ne olursa olsun özlüyorum erzincanı. Çarşının göbeğindeki çeşmeden soğuk su içmeyi, pestil yemeyi, akrabalarımı, bahçeli evimizi yani herşeyi özledim memlekete dair.  Son üç ay haricinde o kadar çok şey yaşadımki hayata dair aklıma hepsi gelmiyor fakat şimdilik hatırlayabildiğim kadar. 23 yaşımın bende biriktirdikleri ise sağlığım ve sıhhatimin yerinde olması, ailemin arkadaşlarımın yanımda olması ve içimdeki geleceğe dair büyük umut. İnşallah yeni yaşımda beklentilerimiz gerçekleşir, benim senin hepimizin. Yanımda olan herkese kucak dolusu sevgiler…

Hayatımın her anında örnek aldığım ve alacağıma dair kendime söz verdiğim rahmetli dedem yatsı namazına gitmişti ve aklım onda kalmıştı. Sokağın başındaki lambanın altında arka fonda bizimkilerin “yusuf uzak bir yere gitme” seslenişleri ile dedemi karanlık sokakta gelirken gördüğümde hayatın ne garip olduğuna bir kez daha inanmıştım. Bizim oturduğumuz bölgede çok katlı binalar olmadığı için pek yıkılan binalar yoktu fakat ben dedemin gelişine sevinirken başka canlar, hayatlar beton yığınlarının altında kalmış resmi rakamlara göre 700 den fazla kişi vefat etmişti. Dedeme sıkısıkıya sarılışım, elimden tutup beni eve götürmesi hala hatıralarımda.  O vakitlerde babam gece vardiyasında olduğu için gözümüz hep telefonda babamdan haber bekliyorduk ve şükürler olsunki fabrikada hasar olmasına rağmen kimseye birşey olmamıştı. Şimdi hatırlıyorumda babam daha bir zayıf saçları daha bir fazlaydı. Kolay değil 16 yıl geçmiş bu üzücü olaydan ve sadece babamın değil hepimizin hayatı değişmişti.

Karanlıkta geçen saatler, soğuk kış günleri, yardım kuyrukları felan bunların hepsi insanın hatıralarında önemli bir yer tutsada değiştirecek ehemmiyette değildir herhalde. Benim hayatımı değiştiren olay birgün babamın gelip tayin listesiyle ilgili görüşlerimizi almasıydı. Ya bursaya gidecektik, ya adanaya ya da manisaya. İnsanın ömründe kırılma noktaları varya bizim için de kırılma noktası o andı herhalde. İlkokul ikiye giden bir velet olarak bursa ve adananın ismini duymuş fakat manisanın ismini hiç duymamıştım hatta haritada yerini bile bilmiyordum. Hayal meyal hatırladığım kadarıyla ders kitabımın arkasındaki haritayı alıp erzincandan manisaya kırmızı bir çizgi çizmiştim. Çizdikçe bitmeyen bir yoldu bu. Önce sivası geçiyorsun sonra ankaraya geliyorsun ve batıya doğru gitmeye devam ediyorsun. Afyonu geçerken ileride afyonun hayatımın bir kısmında çok önemli olacağını bilmeden çizmeye devam ediyorsun. Çizdikçe kaderimizin bize bahşettiği yere doğru iyice yaklaşıyordum. Dosdoğru gidip manisada durmuştum. “Vay be ne uzak” dediğimi hatırlıyorum. Gerçektende uzak çok uzak geliyor insana. Hele gurbete gittiysen uzak kelimesinin yerine daha acıklı eşanlamlı kelimeler bulmaya çalışıyorsun. Hayatımı bundan sonra çizecek olan şehr-i manisaya gitmek, mahalledeki arkadaşlarımdan, abilerimden ayrılmak, yaz vakti topluca daldığımız bahçelerden , mahalle maçlarımızdan, ilkokulumdan, akrabalarımdan yani erzincandaki hayatımdan içkuvvetlerin etkisiyle ayrılmak zorunda kalmıştım.

Manisa benim için tam bir bilinmezlikti ve doğduğum şehre göre daha büyük ve gelişmiş olan bu şehre ayak uydurmak çokta problem olmamıştı.Eğitim hayatımda bu noktalara gelmemdeki en büyük pay sahibi olan Mukadder Dane hocamı tanımış olmam benim Manisadaki en büyük şansımdı. Onun hakkını inşallah adı bende saklı bir hediye ile ödeyeceğim ileride. Hani derler ya musibette bile hayırlı birşeyler vardır diye hakketende başıma gelenler örnek olarak verilebilir. Çok kral arkadaşlıklar, dostluklar kurdum buralarda. Halen görüştüğüm çok değerli arkadaşlarım, dostlarım ve kardeşlerim oldu. Belki gurbette yaşamak zor geldi bayram vakitleri fakat buralardaki dostlar hep bu boşluğu doldurdu. Manisaya yakın olduğu için İzmir’de okumalar ve oradada çok kral insanlarla tanışmam herhalde bir lütuftur bana.

Bazen derinlere dalıp düşünüyorumda eğer deprem olmasaydı ben şimdi nerelerde olurdum. Muhtemelen üniversiteye gitmiş olacaktım fakat hangi şehirde hangi bölümde olacağımı pek kestiremiyorum. Zaten biraz daha düşünürsem kafayı yiyeceğimi bildiğim için hemen fikrimden bu düşünceleri siliyorum. Şu anda soluk alıp verirken hayatımı gözümün önüne getiriyorum ve ne olursa olsun mutlu olduğumu düşünüyorum.

Mevzu depremi anmaktı fakat biraz hayat hikayesi gibi oldu. Ayrıca burada dikkat çekmek istediğim konu ise hala milletçe depreme hazır değiliz. Dün gerçekleşen 4.8 büyüklüğündeki deprem ile memleketteki deprem gerçeği bir kez daha hatırlanmış oldu fakat alınan önlemlerin yeterli olmadığı kanısındayım. Memleketin her tarafı deprem kuşağında olduğu için sadece İstanbul mevzu bahis olmamalı ve topyekün önlemlerin alınması gerekiyor. Biz unutsak bile deprem kendini unutturmuyor maalesef.

Uzun bir fikriyat oldu herhalde. Herkesin hayatında dönüm noktaları vardır. Yukarıda yazılanlarda hayatımdaki dönüm noktalarından birtanesi fakat en önemlilerinden biri kanımca. Hayat tüm süprizleri ile devam ediyor zaten bakalım daha neler göreceğiz.

Yaşadıklarıdır o kasvetli günleri gökkuşağı renkleriyle değiştiren, Ankaradır tüm bu güzellikleri bahşeden. Uzun zaman oldu aslında, çok vakit geçti yaşanmışlıklara dair ve ben ne zaman Ankara’ya gitsem hep karın yağmasını bembeyaz örtünün her tarafı kaplamasını dilemişimdir. Yaşadığımız tüm anıların üstüne örtülsün diye. Senin ve hatıralarının acısını hissetmemek için. Seni ve sana dair her şeyi artık hüzün makamında hatırlamamak için. Seni, beni aslında herşeyi …

Hayatına bir anda girebilmek bana seni açman güzel gülümseyişini eksik etmemen, ben her nekadar seni göremesemde içimdeki sezgiyle yaklaşıyorum sana kelime oyunları yaparak ismini kazıyorum beyaz kağıda.

Hüzün makamında bir yaşam bu seni görememek yaşadığın hayatın belirsizliklerine şahit olmak, sana kızmak kızdığıma üzülmek üzüldüğümde sevdiğimi anlamak belkide. Hayat akıp dururken ellerimden belirsiz bir umut bir sevgi bir güneş gibi doğman bir şarkı gibi kendini fısıldaman tüm ezgilerin içimde yaşarken sana hayran olmak bu kadar kısa sürede seni tanıyabilmek.

Bir aralık sızı veriyorsun damardan içime, sana dair herşeyi düşündükçe içim sızlıyor. Uzak aslında çok uzaktır yaşayan bilir ama sen bana çok yakınsın gözlerine bakabilme ihtimalim, yüreğine akabilme, ellerindeki titrek heyecanı içinde yaşayabilme ihtimalim var. Platonik bir sevda acısı çeken gibi içimi acıtıyor geçen her dakika seni görememek. Gözlerimi kapıyorum ve sana bana ait masallar yazıyorum beynimin en ücra köşesinde. Hayatım masala dönüyor içinde sen ve ben bize terfi etmiş, başkalaşmış.

Bir tek dileğim var sen mutlu ol yeter sözlerini sana adıyorum içimdeki dualarda seni görememe ihtimalini düşünürken gözümdeki yaşlarla…

kış soğuğu içime işlerken gecenin bir vakti yazılmış içsel karalama…tarihler : 6/1/2007

Adını bile anlamadığım bir şarkıda insan hüzünleniyorsa çok derdi vardır yüreğinde. Bende aynı hissiyatı taşıyorum zihnimin en ücra köşelerinde. Gözlerimi kapatmış etnik müziğin tinsel melodisine kendimi kaptırırken bu yazıyı yazıyorum kafam bir sağa bir sola kocaman bir iç çekiyorum. Bu geceler hep karanlık olmaya başladı, yanımda sağımda solumda kimsecikler yok artık. Herkes yaşamın bir ucundan tutunmaya çalışıyor bende saman kağıdı ders kitaplarına. Hayatın iktisadı ile uğraşıyorum bir o eğriden diğer eğriye çizerken hayatımı kaçırdığım aşkları, uzaktaki sevdaları hepsini kaçırıyorum. İnsan hayattan eşit derecede nasiplenmiyor, allaha şükretmeyi biliyoruz ama hep içimizin bir köşesinde neden daha fazla değil diyede iç geçiriyoruz. Nede olsa insan doğası bencil, aç gözlü değilmidir. Tüm bunları düşünürken içimdeki bu yazma tutkusu depreşiyor ama bende ne aşk var ne sevda yanığı ne de uzak diyarlarda bıraktığım sevgili. Bu sefer kendim için yazıyorum galiba kendime yaşadıklarıma benliğime yazıyorum gözlerimde billur tanesi göz yaşı olmadan başım dimdik gelecekten umutlu, ve mutlu. Ders kitaplarına gömülmüş, soyutlanmış, horlanmış, bıkmış içsel sevdalardan içsel yalnızlaşmalara doğru giden bir hayatın mimarından. Hayat iniş ve çıkışların toplamıdır hani ya, gidişim henüz gerçekleşmedi biliyorum ama dönüşümün muhteşem olması için biriktirmem gereken çok şey var.

29 Aralık 2007 00:58 ( Öyle şarkılar varki insanı düşünmeye sevk eder. İşte ben bu gece onu yaşadım…)