Yerel seçimlere az bir süre kala memleketimin her köşesinde seçim heyecanı artıyor. Bu heyecan arttıkça ütopik düşünceler dile getirilirken mantıklı ve uygulanabilir istek ve talepler de dile getiriliyor. Açıkçası iç siyasetin en derin konularından biri olan belediyecilik kavramı hakkında pek bir yazı yazma niyetim yokken bugün şahit olduğum beyin fırtınası bu yazıyı yazmama sebep oldu. Masa etrafında dillendirilen ütopik istekleri dinlerken aslında belediyeciliğin ülkemizde ne kadar yanlış anlaşıldığının bir kez daha farkına vardım.

Öncelikle hatırlatmam gerekirse büyükşehir belediyesi bile olsa hiçbir belediyenin istihdam yaratma gibi bir görevi yoktur. Belediyeciliğin asıl amacı belediye sınırları içinde yer alan tüm hizmetleri yerine getirmektir. 1580 sayılı Belediye yasasının 15. maddesinde aslında belediyelerin görevleri tek tek sayılmıştır. Ana başlıkları halinde ele almak gerekirse  belediyelerin görevleri; kent altyapısı ile ilgili görevler,şehircilik hizmetleri ilgili görevler,imarla ilgili hizmetler, ekonomik görevler,eğitim ile ilgili görevler,sosyal nitelikli görevler,ulaştırma ile ilgili görevler,sportif ve kültürel konularla ilgili görevler,tarım ve veterinerlik hizmetleri görevleri,mali ve hukuki görevlerdir.

Yukarıda sayılan tüm görevleri belediyelerin yerine getirme zorunluluğu bulunmaktadır fakat gözden kaçırılan nokta belediyelerin istihdam yaratma gibi bir zorunluluğu olmamasıdır. Siyasi patronaj ve adam kayırmanın en fazla yaşandığı kurumlar olarak görülen belediyelerde istihdam yaratmanın demokratik ilkelerle ne kadar örtüşeceği de bir başka soru olarak karşımıza çıkmaktadır.

İyi belediyeler insanlara istihdam yaratmaktan ziyade yukarıda sayılan görevler çerçevesinde ülkemizde sıklıkla görülen kültürel aktiviteler, çevre düzenlemeleri, imar konularında hizmet götürmektedirler. Açıkçası ülkemizde ki belediyelerden daha fazlasını beklemekte günümüz şartlarıyla pek örtüşmemektedir. Peki kişilerin bu hizmetleri talepleri ne kadar uygulanabilir sorusuna hükümetin yürüteceği plan ve projelere göre belirlenmesi gerektiği kanısındayım. Hükümetler yatırımda öncelikli şehirlere uzun süreli projeler hazırlayarak bölge ve il şartlarına uygun yatırımların teşvikini sağlamalıdırlar. Bu noktada belediyeler ve valiliklerle koordineli çalışılıp yatırımların önü açılabilir.

Son olarak bahsi geçen konuşmada geçen bir başka konudan bahsetmek istiyorum. Üniversitelere yapılan yatırımların istihdam arttırıcı projelere kaydırılması konusunda anlam veremediğim bir tartışmaya şahit oldum. Üniversitelerin giderek lise düzeyine geldiği bir ortamda milyonlarca doların aslında üniversitelerin bilim üretme yönünde kullanılması gerektiğinin altını çizmek gerekiyor. Kalifiye ve donanımlı nesillerin yetişmesinde köklü ve özellikle yeni açılan üniversitelerin rolü giderek önem kazanmaktadır. Bu bakımdan üniversitelere aktarılan kaynakların istihdama aktarılması gereken kaynaklarla karıştırılmaması gerekiyor.

Seçim maratonu boyunca muhtarlık seçimlerinden büyükşehir belediye başkanlığı yarışına kadar her telden vaatler ve isteklere tanık olacağız. İstek ve talepleri belirtirken asıl olanın gerçekleri göz önüne alarak duygusal yaklaşımlardan kaçınmak gerektiğidir. Yoksa yapılan tartışmaların pek bir kalitesi kalmaz ve birbirini pohpohlayan toplulukların fikirleri hakim olur.